ტურისტული სააგენტო

საქართველოს შესახებ

საქართველო ძალიან პატარა ქვეყანაა, ირლანდიის ზომით. თუ ჩვენ გამოვაკლებთ აფხაზეთს და ოსეთს მისი ტერიტორიიდან, მაშინ ის გაუტოლდება ნიდერლანდებს. საქართველოს ესაზღვრება რუსეთი, აზერბაიჯანი, სომხეთი და თურქეთი. საბჭოთა პერიოდში ქვეყანა მოდური დასასვენებელი ადგილი იყო, შემდეგ მან რამდენიმე ომი და გადატრიალება გაიარა, რის გამოც იგი რუსეთის მკვიდრისთვის ნაკლებად მონახულდა და ნაკლებად შეისწავლა. 2008 წლის ომმა და მისმა ანტიქართულმა აგიტაციამ გამოიწვია ის ფაქტი, რომ რუსი ტურისტები სამი წლის განმავლობაში ეშინოდნენ საქართველოში წასვლას და წავიდნენ აფხაზეთში, თუმცა იქ ეს უფრო ძვირი და საშიშია. პირიქით, უცხოელი ტურისტები საქართველოში დადიოდნენ და თავს არიდებდნენ აფხაზეთს. დროთა განმავლობაში საქართველოში უფრო მეტი რუსი ტურისტი იყო და 2012 წლის არჩევნების შემდეგ, სადღაც ზემოთ, ვინმეს მიეცა ბრძანება და ტურისტული ტრაფიკი ცოტათი გაცოცხლდა და მოსკოვის ტურისტული სააგენტოებიც კი გაუბედავად დაინტერესდნენ საქართველოთი. რუსულ-თურქული ხახუნის შემდეგ საქართველოში მოგზაურობები ზოგადი მოდა გახდა, რის გამოც მათ შეიძლება დაკარგონ საკუთარი ორიგინალობა. მაგრამ რაც მთავარია, ბიდლოტურიზმის ინდუსტრიამ ჯერ ვერ დაიპყრო საქართველო. საქართველო მთიანი ქვეყანაა, თბილი და არც ისე ძვირი - თურქეთის, სერბეთისა და მაროკოს დონეზე. ზაფხულში აქ ცხელა, მაგრამ სექტემბერი-ოქტომბერი სეზონია. ქვეყანაში ფასები დაბალია და ფართო გავრცელების გარეშე, ცხოვრების დონეც ზოგადად დაბალია, მაგრამ საქართველო არის ქვეყანა, რომელიც თანდათან უკეთესობისკენ იცვლება. 2010 წლიდან 2013 წლამდე აქ ყოველწლიურად რაღაც გაუმჯობესდა. აშენდა გზები, გამრავლდა ინტერნეტი, განახლდა ეროვნული პარკები და არქეოლოგიური ძეგლები, აღდგენილ იქნა ეკლესიები და ა.შ. აქ ჯერ კიდევ ბევრი რამ არის დაკარგული, მაგრამ უნდა გვესმოდეს, რომ 2004 წელს ქვეყანამ პრაქტიკულად ნულიდან დაიწყო. ამავდროულად, ასიათასობით ლტოლვილის პრობლემის მოგვარება. პირადად ჩემთვის ეს გახდა საქართველოს ყველაზე ღირებული საკუთრება - ეს არის მუდმივი დინამიკა, მუდმივი მუშაობა ქვეყნის გასაუმჯობესებლად. განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც გაითვალისწინებთ, რომ ისინი აქ არ იპარავენ სამშენებლო ობიექტებზე და არ ჭრიან ბიუჯეტს. 2013 წელს ეს დინამიკა დასრულდა და ის ნაკლებად საინტერესო გახდა. უფრო მეტიც, 2015 წლიდან შეინიშნება რეგრესიის ნიშნები. არსებობს გარკვეული ალბათობა, რომ 2-3 წელიწადში საქართველო ისევ ჭაობში გადაიქცევა. სამწუხაროა ამაზე ფიქრი, მაგრამ შესაძლებელია. ამ პროცესის გვერდითი მოვლენაა ის, რომ საქართველოში წასვლა ნაადრევი იყო 2011 წელს, როდესაც ბევრი რამ დაიხურა სარემონტო სამუშაოებისთვის. 2011 წლიდან 2013 წლამდე ქვეყანამ მნიშვნელოვანი წინსვლა მოახდინა და ინფრასტრუქტურის თვალსაზრისით ბევრი რამ შეიცვალა უკეთესობისკენ. გარემონტდა თელავი და ახალციხე, გაიხსნა ახალი სასტუმროები, რესტორნები და ღვინის ქარხნები. სწორედ მაშინ მომიწია საქართველოში წასვლა. მაგრამ 2016 წელს მაინც შესაძლებელია.












შემოთავაზებები